บทที่ 438

สมัยเด็กปาณียากจนมาก จึงไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมพวกเศรษฐีถึงยอมจ่ายเงินไปมากมายเพียงเพื่อหินก้อนเดียว

สู้เอาเงินไปซื้อของอร่อยๆทานยังจะดีกว่า !

“เธอยังไม่เห็นเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ?” ธามนิธิมองไปยังสาวน้อยน่ารักแห่งบ้านวิสิทธิ์เวช เอามือของเธอวางไว้บนฝ่ามือเขา

คนอื่นเ

บทที่ 439

เขาทำท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมีปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยืนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรงหน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับไม่ได้

บทที่440

ในใจที่อดทนไว้อยู่สุดท้ายก็ไม่ต้องทนแล้ว

ปาณีพูดจบก็เห็นเวทัสยังยืนอยู่ที่เดิม “นี่เธอตื่นเต้นจนโง่ไปแล้วหรือไง?”

ถึงแม้ปกติเขาจะดูเหมือนคนไม่มีอกมีใจแต่ตอนนี้เขาก็เป็นห่วงธามนิธิขนาดนี้ปาณีก็รู้สึกดีใจอยู่เช่นกัน

ไม่เสียดายที่ธามนิธิก็ห่วงเขาขนาดนี้!

ปาณีอยู่กับ