บทที่ 437

เรื่องที่เธอท้อง ลือกันมาตั้งนานแล้ว ไม่นึกว่าชลธียังจำเรื่องเล็กๆนี้ได้

คนๆนี้คิดจะฉีกหน้าบ้านวิสิทธิ์เวชหรือไงกัน?

ธามนิธิขมวดคิ้ว เงยหน้าจ้องมองไปที่ชลธี “คุณแม่พูดหรือ?”

สายตาที่เย็นชา ทำให้ทุกคนเกรงกลัว

ถ้าธามนิธิไม่ยอมรับ ชลธีก็ทำให้ธามนิธิยอมรับไม่ได้

บทที่ 438

สมัยเด็กปาณียากจนมาก จึงไม่อาจเข้าใจได้ว่าทำไมพวกเศรษฐีถึงยอมจ่ายเงินไปมากมายเพียงเพื่อหินก้อนเดียว

สู้เอาเงินไปซื้อของอร่อยๆทานยังจะดีกว่า !

“เธอยังไม่เห็นเลย รู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ?” ธามนิธิมองไปยังสาวน้อยน่ารักแห่งบ้านวิสิทธิ์เวช เอามือของเธอวางไว้บนฝ่ามือเขา

คนอื่นเ

บทที่ 439

เขาทำท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมีปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยืนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรงหน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับไม่ได้