บทที่ 439

เขาทำท่าทางเฉยๆ ทิ้งรถเข็นไว้ตรงนั้น

จนกระทั่งเขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว จันวิภาถึงเพิ่งมีปฎิกิริยาตอบสนอง ธามนิธิ ยืนได้แล้วจริงๆ

ปาณีมองไปที่จันวิภา “พี่คะ”

จันวิภานั่งลงอย่างงงๆ อาจเป็นเพราะภาพตรงหน้าที่กระหน่ำใส่เธอ ชั่วขณะหนึ่งเธอจึงยังรู้สึกรับไม่ได้

บทที่440

ในใจที่อดทนไว้อยู่สุดท้ายก็ไม่ต้องทนแล้ว

ปาณีพูดจบก็เห็นเวทัสยังยืนอยู่ที่เดิม “นี่เธอตื่นเต้นจนโง่ไปแล้วหรือไง?”

ถึงแม้ปกติเขาจะดูเหมือนคนไม่มีอกมีใจแต่ตอนนี้เขาก็เป็นห่วงธามนิธิขนาดนี้ปาณีก็รู้สึกดีใจอยู่เช่นกัน

ไม่เสียดายที่ธามนิธิก็ห่วงเขาขนาดนี้!

ปาณีอยู่กับ

บทที่441

“มีเรื่องจะคุย” เณศรามองนลินอย่างสีหน้าที่ดูตระหนัก

“เรื่องอะไร?” นลินอดหัวเราะไม่ได้รู้สึกเณศราชอบทำเป็นเรื่องใหญ่เกินไปทุกครั้งเขาก็มักจะทำหน้าตาแบบนี้ราวกับว่ามีเรื่องใหญ่อะไรเกินขึ้น

“ธามนิธิหายดีแล้ว” เณศราพูด

แม่เธอสนิทกับคุณฐิติพรตอนเช้าทั้งสองคนคุยโทรศัพท์กันอย