บทที่ 432

ยังจำได้ว่าเมื่อคืนวาน เขายังนั่งบนรถเข็นอยู่เลย

ธามนิธิ “อื้ม”

“น้า….” น้าลำมุงอยากพูดออกมา แต่หาคำพูดไม่ถูก “น้าขอไปโทรหาคุณผู้หญิงก่อน”

เธอระงับความตื่นเต้นไม่ไหว ไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ

ตั้งแต่บทที่ธามนิธิขาเดินไม่ได้ คนในบ้านวิสิทธิ์เวชทุกคนก็รู้สึกเศร้าหมอง แ

บทที่ 433

ถึงอย่างไรแล้วในสายตาของนลิน ปาณีที่อยู่ข้างกายธามนิธิ ไม่มีทางที่จะมีความสุขไปได้

ในหัวเห็นแม้กระทั่งภาพว่า ปาณีทนใช้ชีวิตอย่างเศร้าสร้อยในบ้านวิสิทธิ์เวช นึกอยากทำตนเป็นคนดี ช่วยฉุดปาณีขึ้นมาจากทะเลแห่งความขมขื่น

พอได้ฟังถ้อยคำเหล่านี้ ปาณีแทบจะอุบหัวเราะไว้ไม่อยู่ “ขอบคุ

บทที่ 434

ปาณีเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้แล้ว ก็เดินเข้าไป

เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ

ทีนาร์เห็นเป็นปาณี ก็รู้สึกตกใจ เดิมทีก็เป็นคนขี้ขลาด ตอนนี้เธอจึงรู้สึกกลัวปาณีมาก

แต่พอนึกถึงเรื่องที่ปาณีมีความแค้นกับติรยาแล้ว ก็รู้ว่าปาณีไม่ช่วยติรยาเป็นแน่ จึงไม่รู้สึกว่าต้องกลัวเธอ

พูดขึ้นว