บทที่ 367

ปาณีพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันก็แพงนะ !”

เป็นครั้งแรกที่มีคนเปรียบเทียบราคาตัวเองกับพื้น

ธามนิธิอดหัวเราะไม่ได้ “แพงแค่ไหนล่ะ?”

“หาค่าไม่ได้ !” บนโลกนี้มีปาณีแค่คนเดียว มีเงินเท่าไรก็หาซื้อไม่ได้

เสียงของธามนิธิพูดอย่างเอ็นดู “เป็นครั้งแรกที่เห็นคนพูดถึงตัวเองแบบน

บทที่ 368

“......”

เตียงขนาดใหญ่มาก สองคนนอนบนเตียง ตรงกลางยังเหลือที่ให้นอนได้อีกคน

ยามที่ธามนิธิไม่ได้สัมผัสตัวเธอ จะเว้นระยะห่างจากเธอมากหน่อย เพราะเกรงว่าหากเธอพลิกตัวไปมาในอ้อมกอด จะไปกระตุ้นเขาเข้า แบบนั้นเขาคงอดใจไม่ไหว

ห้องนอนมีขนาดใหญ่ เปิดไฟนอน รู้สึกสงบเงียบดี

บทที่ 369

“วันนี้เป็นวันหยุดนี่” ปาณีไม่สบาย เขาอยากอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอ

ไวยาตย์ตอบ “คุณเมธชนันครับ”

ปาณียืนอยู่ข้างๆ จึงเห็นอารมณ์ของธามนิธิชะงักลงอย่างชัดเจน ดูตึงเครียดขึ้น “เขามาทำไม?”

ท่าทีของธามนิธิในตอนนี้ ทำให้ปาณีนึกได้ว่าเคยเห็นมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าเรื่องอะไร