บทที่ 368

“......”

เตียงขนาดใหญ่มาก สองคนนอนบนเตียง ตรงกลางยังเหลือที่ให้นอนได้อีกคน

ยามที่ธามนิธิไม่ได้สัมผัสตัวเธอ จะเว้นระยะห่างจากเธอมากหน่อย เพราะเกรงว่าหากเธอพลิกตัวไปมาในอ้อมกอด จะไปกระตุ้นเขาเข้า แบบนั้นเขาคงอดใจไม่ไหว

ห้องนอนมีขนาดใหญ่ เปิดไฟนอน รู้สึกสงบเงียบดี

บทที่ 369

“วันนี้เป็นวันหยุดนี่” ปาณีไม่สบาย เขาอยากอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอ

ไวยาตย์ตอบ “คุณเมธชนันครับ”

ปาณียืนอยู่ข้างๆ จึงเห็นอารมณ์ของธามนิธิชะงักลงอย่างชัดเจน ดูตึงเครียดขึ้น “เขามาทำไม?”

ท่าทีของธามนิธิในตอนนี้ ทำให้ปาณีนึกได้ว่าเคยเห็นมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าเรื่องอะไร

บทที่ 370

ถึงตอนนี้เธอไม่รู้อะไรสักอย่าง แต่ก็ดีแล้วนี่

จันวิภามองปาณี “ทำไมจู่ๆถามเรื่องนี้ล่ะ?”

“เปล่าค่ะ แค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย”

ธามนิธิออกจากบ้านไปเมื่อเช้าวันเสาร์ ยังไม่กลับเข้าบ้าน มีแต่ตอนเย็นที่โทรมาหาปาณี บอกให้เธอรีบเข้านอน

ถึงเขาจะไม่กลับบ้าน แต่ปาณีก็รู้สึกม