บทที่ 366

“ขอบคุณค่ะที่ยอมให้นภันต์มาเยี่ยมฉัน”

ได้เจอนภันต์ เธอรู้สึกดีใจมาก ทำให้ยิ่งรักธามนิธิมากขึ้น

ธามนิธิมองไปที่ดวงตาที่เป็นประกายของเธอ คิดว่าตัวเองทำในสิ่งที่สมควรทำก็เท่านั้น “ถ้าเธอมีความสุข ต่อไปเขาจะให้มาหาเธอเมื่อไรก็ได้นะ”

อคติของฝนสิริ เป็นหนามที่ทิ่มแทงใจปาณี

บทที่ 367

ปาณีพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันก็แพงนะ !”

เป็นครั้งแรกที่มีคนเปรียบเทียบราคาตัวเองกับพื้น

ธามนิธิอดหัวเราะไม่ได้ “แพงแค่ไหนล่ะ?”

“หาค่าไม่ได้ !” บนโลกนี้มีปาณีแค่คนเดียว มีเงินเท่าไรก็หาซื้อไม่ได้

เสียงของธามนิธิพูดอย่างเอ็นดู “เป็นครั้งแรกที่เห็นคนพูดถึงตัวเองแบบน

บทที่ 368

“......”

เตียงขนาดใหญ่มาก สองคนนอนบนเตียง ตรงกลางยังเหลือที่ให้นอนได้อีกคน

ยามที่ธามนิธิไม่ได้สัมผัสตัวเธอ จะเว้นระยะห่างจากเธอมากหน่อย เพราะเกรงว่าหากเธอพลิกตัวไปมาในอ้อมกอด จะไปกระตุ้นเขาเข้า แบบนั้นเขาคงอดใจไม่ไหว

ห้องนอนมีขนาดใหญ่ เปิดไฟนอน รู้สึกสงบเงียบดี