บทที่ 362

ธามนิธิตอบว่า “อืม เข้าใจแล้ว”

อันที่จริง ในสายตาของเขา เธอเป็นคนเข้าใจโลกเป็นอย่างดี

การที่เธอมีความคิดเช่นนี้ แสดงถึงความรู้สึกรับผิดชอบของเธอที่มีมากกว่าคนเป็นพ่อแม่แต่ขาดความรับผิดชอบอีกมากมาย

แต่เธอก็ยังเด็กเกินไป !

สองคนอยู่ใต้ผ้าห่มแบบนี้ คุยเล่นกันแบบนี้

บทที่ 363

ปาณีรู้สึกขอบคุณสติปัญญาของตัวเอง ไม่อย่างนั้น เห็นทีวันนี้คงได้ขายหน้าเป็นแน่

“ปาณี นี่จ้ะ แม่ต้มข้าวต้มให้หนูด้วย ลองชิมดูสิ” ฐิติพรยกข้าวต้มมาให้เธอเองกับมือ

ปาณีมองไปที่ฐิติพร รู้สึกเหมือนกำลังมองไปที่แม่ของเธอเองที่ดูแลเธอตอนยังเล็ก

ตอนนั้นเธอยังไม่ได้ทะเลาะกับฝน

บทที่ 364

“เธออยากทานหรือเปล่า?” ธามนิธิมองไปที่เธอ แม้ว่าเธอเพิ่งจะทานข้าวต้มไป

แต่ร่างกายเธอดูแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย

ปาณีตอบว่า “วันนี้ฉันไม่ค่อยหิวค่ะ”

เพิ่งทานยาเข้าไป ในกระเพาะยังรู้สึกโล่งๆ แต่เธอคิดว่าไม่ควรทานอะไรลงไปอีก จะได้ไม่ต้องอาเจียนอีก

ธามนิธิบอกว