บทที่310

พูดถึงตรงนี้ฝนสิริก็ร้องไห้ออกมา “ใช่ พี่เธอเกลียดฉันเกลียดที่ฉันไม่ให้เขาไปเรียนแต่ฉันจะทำยังไงได้ละ? ฉันก็แค่หวังให้เขาได้แต่งงานกับคนที่ดีอย่าเหมือนชาตินี้ของฉัน เพื่อลูกชายสองคนปกติขนาดซื้อเสื้อดีๆสักตัวยังซื้อไม่ได้ วันที่เธอแต่งงานเสื้อที่ฉันใส่น้าเธอเป็นคนซื้อให้เองเพรากลัวทำให้เ

บทที่311

ก็เลยบทที่เขาบ่นเมื่อกี้เลยทำให้ฉันนึกถึงว่าเมื่อก่อน……เขาก็ลำบากเหมือนกัน”

ไวยาตย์มองปาณี “ถ้างั้นทำไมตอนนั้นถึงไม่ให้บ้านวิสิทธิ์เวชเตรียมสินสอดให้ล่ะครับ?”

ปาณีฟังจบก็ยกยิ้ม “เขาเป็นแม่ของฉัน บ้านวิสิทธิ์เวชไม่ได้ติดหนี้อะไรเขาถึงเขาอาจจะลำบากแต่เขาก็เป็นคนที่โลภและจะไม่ค

บทที่312

ปาณีก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกรู้สึกคำนี้ของตัวเองเหมือนความหมายมันผิดเพี้ยนไปหมด

นิ้วมือของธามนิธิลูบผ่านตรงหน้าเธอ “ทำไมต้องมาหลอกฉันด้วย?”

“ฉัน……” ปาณีหมุดลูกกะตาไปมาอยากหาข้ออ้างแต่สุดท้ายยังหาข้ออ้างไม่ได้ก็ได้ยินเสียงต่ำทุ่มของธามนิธิ “เกลียดฉัน?”

ประโยคสั้นๆนี้ฟังเหมือนเ