บทที่309

ก็เหมือนฝนสิริถึงแม้จะเกลียดขนาดไหนแต่นั่นก็คือแม่ของเธอ

นภันต์มองเธอแล้วยิ้ม

ปาณีมองเขาที่เอาแต่ยิ้มก็เลยเอาใบเสร็จค่าใช้จ่ายโรงพยาบาลให้เขา “นี่เป็นค่าใช้จ่ายที่เธอมาอยู่โรงพยาบาล ฉันจ่ายคืนเพื่อนเธอไปหมดแล้วรอเธอหาตังได้ก่อนอย่าลืมมาคืนฉันด้วย”

“อ่อ” เขาเอาใบเสร็จไป

บทที่310

พูดถึงตรงนี้ฝนสิริก็ร้องไห้ออกมา “ใช่ พี่เธอเกลียดฉันเกลียดที่ฉันไม่ให้เขาไปเรียนแต่ฉันจะทำยังไงได้ละ? ฉันก็แค่หวังให้เขาได้แต่งงานกับคนที่ดีอย่าเหมือนชาตินี้ของฉัน เพื่อลูกชายสองคนปกติขนาดซื้อเสื้อดีๆสักตัวยังซื้อไม่ได้ วันที่เธอแต่งงานเสื้อที่ฉันใส่น้าเธอเป็นคนซื้อให้เองเพรากลัวทำให้เ

บทที่311

ก็เลยบทที่เขาบ่นเมื่อกี้เลยทำให้ฉันนึกถึงว่าเมื่อก่อน……เขาก็ลำบากเหมือนกัน”

ไวยาตย์มองปาณี “ถ้างั้นทำไมตอนนั้นถึงไม่ให้บ้านวิสิทธิ์เวชเตรียมสินสอดให้ล่ะครับ?”

ปาณีฟังจบก็ยกยิ้ม “เขาเป็นแม่ของฉัน บ้านวิสิทธิ์เวชไม่ได้ติดหนี้อะไรเขาถึงเขาอาจจะลำบากแต่เขาก็เป็นคนที่โลภและจะไม่ค