บทที่308

แต่ตอนนี้มีคุณอาอยู่ข้างๆก็พบว่าที่จริงแล้วฤดูหนาวก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

ทั้งสองคนรอไปอีกสักพักก็ยังไม่เห็นนภันต์ตอบกลับมา ปาณีไม่ไว้ใจเลยลุกขึ้นมานั่ง “ฉันโทรหาเขาก่อน”

ปกตินภันต์ตอบข้อความเร็วมาก

ธามนิธิมองปาณีที่ลุกขึ้นมานั่งแล้วโทรหานภันต์

ระหว่างรอสายเธอก็ข

บทที่309

ก็เหมือนฝนสิริถึงแม้จะเกลียดขนาดไหนแต่นั่นก็คือแม่ของเธอ

นภันต์มองเธอแล้วยิ้ม

ปาณีมองเขาที่เอาแต่ยิ้มก็เลยเอาใบเสร็จค่าใช้จ่ายโรงพยาบาลให้เขา “นี่เป็นค่าใช้จ่ายที่เธอมาอยู่โรงพยาบาล ฉันจ่ายคืนเพื่อนเธอไปหมดแล้วรอเธอหาตังได้ก่อนอย่าลืมมาคืนฉันด้วย”

“อ่อ” เขาเอาใบเสร็จไป

บทที่310

พูดถึงตรงนี้ฝนสิริก็ร้องไห้ออกมา “ใช่ พี่เธอเกลียดฉันเกลียดที่ฉันไม่ให้เขาไปเรียนแต่ฉันจะทำยังไงได้ละ? ฉันก็แค่หวังให้เขาได้แต่งงานกับคนที่ดีอย่าเหมือนชาตินี้ของฉัน เพื่อลูกชายสองคนปกติขนาดซื้อเสื้อดีๆสักตัวยังซื้อไม่ได้ วันที่เธอแต่งงานเสื้อที่ฉันใส่น้าเธอเป็นคนซื้อให้เองเพรากลัวทำให้เ