บทที่ 288

ตอนนั้นยังเด็กทั้งคู่ ทั้งสองคนจึงไร้เดียงสามาก

พออยู่ต่อหน้าเพื่อนๆแล้ว ไม่มีความกล้าที่จะมองหน้าฝ่ายตรงข้ามด้วยซ้ำ

ธามนิธิมองไปยังปาณี แววตาเป็นประกายเล็กน้อย

แววตายิ้มนั้นทำให้ปาณีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “สิ่งที่หนูพูดเป็นความจริงนะคะ ทำไมคุณถึงไม่เชื่อหนูล่ะ”

บทที่ 289

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เวทัสเป็นสุดที่รักของบ้านหลังนี้มาโดยตลอด

เพราะว่าเขาเด็กสุด ดังนั้นทุกคนจึงรักเขามากเป็นพิเศษ แน่นอนว่าธามนิธิก็เช่นกัน

แต่ไม่คิดเลยว่าตั้งแต่มีปาณี เขาก็เหมือนกับมีลูกของเมียน้อย เทียบไม่ได้กับต้นไม้ใบหญ้าข้างทางเลย

ไวยาตย์ได้ยินในสิ่งที่เวทัสพูด อ

บทที่ 290

ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมาสร้างปัญญาให้กับคนอื่น หรือว่ามารนหาที่เอง

ปาณีไม่ได้พูดอะไรกับเขา ไปยังห้องทำงาน ได้ยินธามนิธิกำลังคุยกับไวยาตย์

ไวยาตย์พูดว่า “จะให้คุณชายเวทัสมาอยู่ที่นี่จริงหรอคะ?”

“เขาชอบก็ช่างเขา” ธามนิธิทำตัวนิ่งสงบมาก

“คุณไม่กลัวว่าเขาจะคิดอะไรกับคุ