บทที่ 287

“หนูก็ไม่ได้อยากซักสักหน่อย” ปาณีพูด “แค่ไม่อยากให้น้ามาเห็น พูดไปแล้วก็โทษคุณนี่แหละ!”

เธอบริสุทธิ์ผุดผ่องมาตั้งหลายปี พังเพราะมือคุณนี่แหละ

ซักผ้าปูอย่างยากลำบาก แล้วยังจะมารังเกียจที่เธอซักจนพังอีก!

ธามนิธิมองไปยังท่าทางที่โมโหของเธอ พูดว่า “โอเค โทษฉันๆ กินข้าวหน่

บทที่ 288

ตอนนั้นยังเด็กทั้งคู่ ทั้งสองคนจึงไร้เดียงสามาก

พออยู่ต่อหน้าเพื่อนๆแล้ว ไม่มีความกล้าที่จะมองหน้าฝ่ายตรงข้ามด้วยซ้ำ

ธามนิธิมองไปยังปาณี แววตาเป็นประกายเล็กน้อย

แววตายิ้มนั้นทำให้ปาณีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “สิ่งที่หนูพูดเป็นความจริงนะคะ ทำไมคุณถึงไม่เชื่อหนูล่ะ”

บทที่ 289

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เวทัสเป็นสุดที่รักของบ้านหลังนี้มาโดยตลอด

เพราะว่าเขาเด็กสุด ดังนั้นทุกคนจึงรักเขามากเป็นพิเศษ แน่นอนว่าธามนิธิก็เช่นกัน

แต่ไม่คิดเลยว่าตั้งแต่มีปาณี เขาก็เหมือนกับมีลูกของเมียน้อย เทียบไม่ได้กับต้นไม้ใบหญ้าข้างทางเลย

ไวยาตย์ได้ยินในสิ่งที่เวทัสพูด อ