บทที่ 286

ในสายตาของปาณีเป็นการเพ้อฝัน แต่ในสายตาของเขานั้น กลับดูเหมือนต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

แววตาของเขา ทำให้ปาณีหลบสายตาด้วยความตื่นเต้น

เธอคิดมากเกินไปหรือเปล่า?

จู่ๆก็เหมือนเธอถูกสารภาพรักซะงั้น

แต่ว่า คุณอาก็คือคุณอาจริงๆ ขนาดสารภาพรักยังทำให้รู้สึกสบายใจขนาดนี้

บทที่ 287

“หนูก็ไม่ได้อยากซักสักหน่อย” ปาณีพูด “แค่ไม่อยากให้น้ามาเห็น พูดไปแล้วก็โทษคุณนี่แหละ!”

เธอบริสุทธิ์ผุดผ่องมาตั้งหลายปี พังเพราะมือคุณนี่แหละ

ซักผ้าปูอย่างยากลำบาก แล้วยังจะมารังเกียจที่เธอซักจนพังอีก!

ธามนิธิมองไปยังท่าทางที่โมโหของเธอ พูดว่า “โอเค โทษฉันๆ กินข้าวหน่

บทที่ 288

ตอนนั้นยังเด็กทั้งคู่ ทั้งสองคนจึงไร้เดียงสามาก

พออยู่ต่อหน้าเพื่อนๆแล้ว ไม่มีความกล้าที่จะมองหน้าฝ่ายตรงข้ามด้วยซ้ำ

ธามนิธิมองไปยังปาณี แววตาเป็นประกายเล็กน้อย

แววตายิ้มนั้นทำให้ปาณีอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “สิ่งที่หนูพูดเป็นความจริงนะคะ ทำไมคุณถึงไม่เชื่อหนูล่ะ”