บทที่ 202

ปาณีมองข้อความที่ติรยาส่งมา โมโหจนอดไม่ได้ที่กัดฟันไว้ ติรยาคนอื่นนี้เหยียบบนหลังเธอจนชินแล้วใช่ไหม พูดจนถึงสุดท้ายแล้วยังไม่ลืมที่จะว่าเธออีก

โมโหไปสักพัก ปาณีก็อดขำไม่ได้ คิดไม่ออกหรอ? คิดไม่ออกก็ถูกแล้ว

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่า ด้วยนิสัยของติรยาแล้ว ชาตินี้ก็คงไม

บทที่ 203

แน่นอนว่าธามนิธิไม่ได้พูดอะไรกับเธอ เพียงแต่ถามว่า “นับวันก็เหมือนเธอจะไม่ใส่ใจฉันมากยิ่งขึ้นแล้วนะ แค่คำพูดของฉันก็ไม่ฟังแล้ว”

“ไม่ใช่ค่ะ” ......ปาณีรู้สึกน้อยใจ คำขอนี้ของเขาไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!

แต่ก็ดันไม่กล้าพูดอะไรต่อ ทำได้แค่เพียงนอนลงบนเตียงนอนอย่างว่านอนสอนง่า

บทที่ 204

ตอนบ่ายสองโมง ปาณีกำลังฝึกแต่งหน้ากาแฟกับส้มโอ ถือโอกาสพูดถึงเรื่องราวของติรยาตอนอยู่หอพักเดียวกันด้วย

ได้ยินว่าติรยากับทีนาร์แตกคอกัน ส้มโอก็รู้สึกสะใจ “เธอก็ควรทำแบบนี้กับคนอย่างนั้นอยู่แล้ว”

มีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา หาที่นั่งติดหน้าต่าง มีคนหนึ่งในกลุ่มเดิน