บทที่ 163

“รองเท้า”

“น้าลำมุงเป็นคนซื้อ เธอไปขอบคุณเขาสิ” ธามนิธิขมวดคิ้วและให้ไวยาตย์เข็นเขาเข้าไปในลิฟต์

ปาณีเดินตามเข้าไปในลิฟต์ มองดูเท้าของตัวเอง ยิ่งใส่ยิ่งรู้สึกชอบ

ใส่สบายมากจริงๆ

ธามนิธิแอบมองท่าทางที่มีความสุขของเธอแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

บทที่ 164

ปาณีไม่ได้รบกวนพวกเขา เดินไปนั่งลงบนโซฟายาวถัดจากธามนิธิอย่างเงียบๆ

เธอเพิ่งนั่งลง ชยรพก็ลงมาจากข้างบน

พอเห็นปาณี ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มแบบแบดบอยขึ้นมา เขาไม่ใช่คนจริงจังอะไร พอเห็นท่าทางแบบนี้ของเขาแล้ว ในใจของปาณีมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก มันจะทำอะไรของมันเนี่ย?

บทที่ 165

ชยรพคนนี้เป็นตัวปัญหาจริงๆ!

เพื่อหลีกเลี่ยงการที่คุณอาเข้าใจผิด ปาณีตอบกลับไปโดยที่ไม่ไว้หน้าชยรพเลย “ใครมีพรหมลิขิตกับนาย?”

“.....” ชยรพมองไปยังท่าทางของปาณีพร้อมกับยิ้ม รู้สึกว่าปาณีที่เย็นชาสวยจนไร้ที่ติ

เวทัสที่เข้าห้องน้ำออกแล้วไม่เจอชยรพ ก็คิดว่าเขาคงลง