บทที่ 162

“มีความสุขสิคะ” สำหรับปาณีแล้ว คำถามนี้ธามนิธิไม่จำเป็นต้องถามเลย

ตลอดเวลาที่อยู่ข้างๆเขา เป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขและไร้ความกังวลมากที่สุดในหลายปีนี้

เธอได้ลิ้มรสของการถูกเอาใจ ถูกรัก ถูกปกป้อง ความรู้สึกที่ถูกใส่ใจตลอดเวลานี้ เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยมีมาก่อน

บทที่ 163

“รองเท้า”

“น้าลำมุงเป็นคนซื้อ เธอไปขอบคุณเขาสิ” ธามนิธิขมวดคิ้วและให้ไวยาตย์เข็นเขาเข้าไปในลิฟต์

ปาณีเดินตามเข้าไปในลิฟต์ มองดูเท้าของตัวเอง ยิ่งใส่ยิ่งรู้สึกชอบ

ใส่สบายมากจริงๆ

ธามนิธิแอบมองท่าทางที่มีความสุขของเธอแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

บทที่ 164

ปาณีไม่ได้รบกวนพวกเขา เดินไปนั่งลงบนโซฟายาวถัดจากธามนิธิอย่างเงียบๆ

เธอเพิ่งนั่งลง ชยรพก็ลงมาจากข้างบน

พอเห็นปาณี ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มแบบแบดบอยขึ้นมา เขาไม่ใช่คนจริงจังอะไร พอเห็นท่าทางแบบนี้ของเขาแล้ว ในใจของปาณีมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก มันจะทำอะไรของมันเนี่ย?