บทที่ 161

หลังจากได้ยินในสิ่งที่ธามนิธิพูด เธอก็ออกมาจากห้องทำงาน

เจอกับไวยาตย์ที่ไปส่งพวก อ.ธีรนัย กลับมาพอดี ไวยาตย์มองไปยังปาณี ถามว่า “คุณธามนิธิยังโอเคอยู่ไหมครับ?”

“เขาเป็นอะไรหรอคะ?” มองไปยังท่าทางที่เป็นกังวลของไวยาตย์นั้น ปาณีไม่ค่อยเข้าใจมากนัก

ไวยาตย์มองไปยั

บทที่ 162

“มีความสุขสิคะ” สำหรับปาณีแล้ว คำถามนี้ธามนิธิไม่จำเป็นต้องถามเลย

ตลอดเวลาที่อยู่ข้างๆเขา เป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขและไร้ความกังวลมากที่สุดในหลายปีนี้

เธอได้ลิ้มรสของการถูกเอาใจ ถูกรัก ถูกปกป้อง ความรู้สึกที่ถูกใส่ใจตลอดเวลานี้ เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยมีมาก่อน

บทที่ 163

“รองเท้า”

“น้าลำมุงเป็นคนซื้อ เธอไปขอบคุณเขาสิ” ธามนิธิขมวดคิ้วและให้ไวยาตย์เข็นเขาเข้าไปในลิฟต์

ปาณีเดินตามเข้าไปในลิฟต์ มองดูเท้าของตัวเอง ยิ่งใส่ยิ่งรู้สึกชอบ

ใส่สบายมากจริงๆ

ธามนิธิแอบมองท่าทางที่มีความสุขของเธอแวบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ