บทที่156

เตียงใหญ่มาก ระหว่างสองคนยังมีช่องว่างเล็กน้อย ปาณีอยากอยู่ใกล้ธามนิธิจึงถามไปว่า “คุณอาคะ ฉันขยับเข้าไปได้อีกใช่ไหมคะ?”

พึ่งพูดจบ ธามนิธิก็ยืดมือมาลากเธอเข้าอ้อมกอด ใช้เสียงต่ำๆพูดที่ข้างหูเธอ “แบบนี้ใกล้หรือยัง?”

ปาณี “……”

เธอแค่อยากอยู่ใกล้เขาแต่นี่ก็ใกล

บทที่157

ประโยคนี้ฟังก็รู้ว่าหลอกหลวงขนาดไหน

แต่พอฟังเข้าไปหูของเขากลับกลายเป็นคำหวานๆ ธามนิธิคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมเขาถึง……ง้อง่ายขนาดนี้?

ธามนิธิให้อภัยเธออย่างเร็ว

เขามองไปที่ปาณี สายตาก็อ่อนโยนลง ปาณีเห็นเขาไม่โกรธอีกแล้วก็โล่งอกไปอีก

แต่พึ่งโล่งได้

บทที่158

ไวยาตย์เชิญพวกเธอขึ้นชั้นบนด้วยลิฟต์ไปเจอกับธามนิธิ ตอนแรกปาณีว่าจะลงไปชั้นล่างแต่ก็กลับขึ้นชั้นบนต่อก็มาเจอกับไวยาตย์และพวกอาจารย์ธีรนัยกำลังเดินเข้าห้องสมุด

นี่คุณอางอนจนต้องมาหาเรื่องแบบนี้เลยหรอ?

ปาณีรีบตามไป ยืนอยู่ที่หน้าห้องแป๊บนึงพอดีกับที่น้าลำมุงกำลังจะเสร