บทที่157

ประโยคนี้ฟังก็รู้ว่าหลอกหลวงขนาดไหน

แต่พอฟังเข้าไปหูของเขากลับกลายเป็นคำหวานๆ ธามนิธิคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมเขาถึง……ง้อง่ายขนาดนี้?

ธามนิธิให้อภัยเธออย่างเร็ว

เขามองไปที่ปาณี สายตาก็อ่อนโยนลง ปาณีเห็นเขาไม่โกรธอีกแล้วก็โล่งอกไปอีก

แต่พึ่งโล่งได้

บทที่158

ไวยาตย์เชิญพวกเธอขึ้นชั้นบนด้วยลิฟต์ไปเจอกับธามนิธิ ตอนแรกปาณีว่าจะลงไปชั้นล่างแต่ก็กลับขึ้นชั้นบนต่อก็มาเจอกับไวยาตย์และพวกอาจารย์ธีรนัยกำลังเดินเข้าห้องสมุด

นี่คุณอางอนจนต้องมาหาเรื่องแบบนี้เลยหรอ?

ปาณีรีบตามไป ยืนอยู่ที่หน้าห้องแป๊บนึงพอดีกับที่น้าลำมุงกำลังจะเสร

บทที่159

ปาณี “……”

เธอสบตากับธามริธิ “งั้นก็บอกมาก่อนสิว่าทำยังไงคุณถึงหายโกรธ? ไม่คิดเรื่องพวกนี้อีก?”

“เอาหัวขยับมาให้ฉันต่อยเธอสักหมัด ฉันก็จะปล่อบเขาไป” ธามนิธิบอก

ปาณีฟังเสร็จทั้งตัวก็เริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นมา นี่คุณอาจะตีเธองั้นหรอ

นี่เขาต้องโกรเธอขนาดไหน!