บทที่ 52 ความกังวลใจของสุมิตร

จันวิภาถูกความสดใสส่องสว่างกระทบให้ ก็พูดหยอกล้อขึ้น: “ถ้าพี่ชายของเธอสดใสได้แบบเธอก็ดีนะ”

สองคนก็หัวเราะขึ้นมา แม้ว่าเพิ่งรู้จักกันไม่นานแต่กลับรู้สึกสบายใจเวลาได้คุยกัน

ที่คฤหาสน์ชั้น2 สุมิตรเปิดผ้าม่าน จ้องมองรอยยิ้มสวยประดุจดอกไม

บทที่ 53 การหยอกล้อในรถ

การกินอาหารเช้าไม่ได้น่าเขินเหมือนที่จันวิภาคิด

นั้นก็เพราะว่าเวธัสยังอยู่ เขาหยอกล้อกับสุมิตรตลอด ทั้งหันหน้าไปหันหน้ามาหาจันวิภา ความอารมณ์ขันของเขาซึ่งเป็นพรสวรรค์ที่ทำให้ชาวใช้ที่ถูกแซวบางคนแอบเอามือปิดปากหัวเราะขึ้นมา

หลังจากทานมื้อข้าวเรียบ

บทที่54 พบกันอีกครั้ง ความวุ่นวายที่หอประชุม

เวธัสและจันวิภานั่งอยู่ตรงเขตใหม่ของหอประชุม ฟังเสียงเพลงที่อยู่ด้านใน

เวธัสวางมือลงกดคีบอร์ดของเปียโนที่วางเปล่า นิ้วที่เรียวยาวขยับอย่างมีจิตวิญญาณ และยังเรียนรู้ท่าทางการสะบัดผมของนักดนตรี ดึงดูดสายตาของเด็กนักเรียนหญิงหลายคนที่อยู่ข้าง