บทที่ 51 วัยรุ่นภายใต้แสงที่ย้อนลงมา

จันวิภาตกใจหันหน้ากลับไป มองไปที่หน้าประตูนั้น ใต้แสงย้อนแยงตานั้นปรากฏวัยรุ่นร่างสูงหล่อเหล่าดูสง่าอยู่

วัยรุ่นคนนั้นใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ทำให้คนรู้สึกถึงความสดใจและอ่อนวัย

แต่ว่า บทที่เขามองเรื่องที่เกิดขึ้นในนี้แล้ว รอยยิ้ม

บทที่ 52 ความกังวลใจของสุมิตร

จันวิภาถูกความสดใสส่องสว่างกระทบให้ ก็พูดหยอกล้อขึ้น: “ถ้าพี่ชายของเธอสดใสได้แบบเธอก็ดีนะ”

สองคนก็หัวเราะขึ้นมา แม้ว่าเพิ่งรู้จักกันไม่นานแต่กลับรู้สึกสบายใจเวลาได้คุยกัน

ที่คฤหาสน์ชั้น2 สุมิตรเปิดผ้าม่าน จ้องมองรอยยิ้มสวยประดุจดอกไม

บทที่ 53 การหยอกล้อในรถ

การกินอาหารเช้าไม่ได้น่าเขินเหมือนที่จันวิภาคิด

นั้นก็เพราะว่าเวธัสยังอยู่ เขาหยอกล้อกับสุมิตรตลอด ทั้งหันหน้าไปหันหน้ามาหาจันวิภา ความอารมณ์ขันของเขาซึ่งเป็นพรสวรรค์ที่ทำให้ชาวใช้ที่ถูกแซวบางคนแอบเอามือปิดปากหัวเราะขึ้นมา

หลังจากทานมื้อข้าวเรียบ