บทที่48 อ้อนวอนเขา ให้ฉันยืมเงินหน่อยนะ

สุมิตรเหลือบสายตามองเธออย่างไม่แยแส “นางร่าน เธอยังจะมีเรื่องอะไรอีก? ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปซะ！”

จันวิภารู้สึกทุกข์ระทมจนไม่อาจที่จะเงยหน้าขึ้นมา ยกเท้าขึ้นมาเตรียมที่จะเดินออกไป

บทที่มือของเธอสัมผัสกับลูกบิดประตูเพื่อเตรียมที่จะออกไป ทัน

บทที่ 49 ผมจะรอคอยการโต้ตอบของเธอ

ยืนอยู่ในสระน้ำ จันวิภาถึงกับตกใจเมื่อพบว่าน้ำในสระนี้ท่วมถึงแค่หน้าอกของตนเองเท่านั้นเอง ยังถือว่าดี จึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที “สุมิตร นายอย่าคิดนะว่าเรื่องแค่นี้จะเป็นอุปสรรคต่อฉัน ฉันจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้！”

พูดจบ จันวิภาจึงเริ่มค่อยๆเค

บทที่ 50 จูบที่เร่าร้อน

วันที่สอง

จันวิภาไปโรงเรียนตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ทว่าบทที่เธอไปจ่ายค่าเล่าเรียนนั้น กลับถูกเจ้าหน้าที่บอกว่าค่าเล่าเรียนได้มีคนจ่ายแทนเธอไปเรียบร้อยแล้ว

จันวิภาดวงตาเบิกกว้าง เอ่ยถามด้วยความสงสัยอยู่เล็กน้อย “ใครจ่ายค่าเรียนให้ฉันกันคะ?”

พนักงาน