บทที่ 447 ดอกบัวสีขาวดีๆดอกหนึ่ง

ฟ้าใสชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้าดุๆจ้องที่หน้าตุ๊กตานั้น

รู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป สาวหน้าตุ๊กตาจึงก้มหน้าลง

“เธอจำไว้เลยนะ ฉันต่างหากที่โดดเด่นที่สุด ไม่มีใครที่จะปีนมาถึงฉันได้!”

พูดจบ ฟ้าใสก็ลุกขึ้นเดินหนีไป แม้ข้าวก็ไม่กิน

มองตามแผ

บทที่ 448 โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ได้ยินทีมงานคุยกันแบบนี้ ฟ้าใสโกรธจนเป็นฟืนเป็นไฟ

เวลานี้ คนงานอีกคนหนึ่งเดินผ่านมา พูดกับครูฝึกสองสามคนว่า : “ คนมาครบแล้ว ตอนนี้ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว คนที่ยังไม่ได้แต่งหน้าก็ให้ไปแต่งให้เรียบร้อย”

“ค่ะ”

ฟ้าใสแต่งหน้าเสร็จแล้ว จึงรีบไปเปลี่ยนชุด

บทที่ 449 ใส่ร้ายป้ายสี

ก่อนจะออกไป จันวิภาส่งสายตาไปหาเปมิศา กลับพบว่าอีกฝ่ายกลอกตามองบนให้ ราวกับมองเห็นคนโง่

จริงๆเลย เป็นแผนการที่ดีมากเลย ผู้หญิงคนนั้นเขารังเกียจอะไรกัน?

ที่แท้ จันวิภาตั้งใจจะแสดงละครฉากนี้ออกมา เพื่อที่จะสั่งสอนฟ้าใส ในขณะเดียวกันยังสามารถให้ตัวเองหลุดออกม