บทที่ 437 แทนที่จะขอร้องคนอื่นเรามาพยายามด้วยตัวเองดีกว่า

ในเมื่อพึ่งพาคนอื่นไม่ได้ งั้นก็ต้องพึ่งพาตัวเอง พักฟื้นมาตั้งนานละ ลองลงไปเดินดูสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก

ดึงผ้าห่มออก จันวิภาจับขอบโต๊ะข้างๆเตียง และค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง

ถึงจะเป็นท่าง่ายๆ แต่จันวิภาก็กลับต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี

บทที่ 438 หนีออกจากสิ่งชั่วร้าย

หึ ยังมีหน้ามาพูดคนอื่น ถ้าเกิดสุพจน์รู้เรื่องที่พวกเธอพูดไปเรื่อยแบบนี้ คนที่จะถูกถลอกหนังก็คงจะเป็นพวกเธอแหละ

คิดประโยคนี้อย่างเงียบๆ จันวิภายังไม่กล้าที่จะไว้วางใจและเดินออกไปจากที่นี่

หน้าประตูบ้าน แน่นอนมันต้องมีคนของสุพจน์เฝ้าอยู่แน่ๆ เพราะฉะนั้

บทที่ 439 ที่พักพิง

ถึงแม้จะใช้เวลาสั้นที่ทำให้มีอิสระได้ จันวิภาก็ไม่ได้ปลอดภัย กลับกัน เธอสามารถที่จะถูกสุพจน์จับกลับไปได้ทุกเมื่อ

เพราะว่าถึงแม้จากหนีออกมาจากสุพจน์ได้ จันวิภาวิ่งอย่างบ้าคลั่ง แต่บรรยากาศรอบด้าน ยิ่งอยู่ยิ่งรู้สึกอ้างว้าง

ที่นี่ไม่ดีแน่ ที่ที่คนเยอะ ถึงจะซ่อนตัวได