บทที่ 436 เหมือนติดคุก

ในความฝัน จันวิภาได้กลับไปบ้านของสุมิตรใส่ผ้ากันเปื้อน กำลังจะลงมือทำอาหารให้นิเวศน์

ถึงแม้ว่าฝีมือการทำอาหารจะธรรมดา แต่เด็กคนนั้นกินได้อย่างเอร็ดอร่อยมาก

อ้อ ยังมีสุมิตร เขาก็อยู่ด้วย กำลังกินอาหารที่จันวิภาทำด้วยคำใหญ่ๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพอใจ

จันว

บทที่ 437 แทนที่จะขอร้องคนอื่นเรามาพยายามด้วยตัวเองดีกว่า

ในเมื่อพึ่งพาคนอื่นไม่ได้ งั้นก็ต้องพึ่งพาตัวเอง พักฟื้นมาตั้งนานละ ลองลงไปเดินดูสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอก

ดึงผ้าห่มออก จันวิภาจับขอบโต๊ะข้างๆเตียง และค่อยๆลุกขึ้นมานั่ง

ถึงจะเป็นท่าง่ายๆ แต่จันวิภาก็กลับต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี

บทที่ 438 หนีออกจากสิ่งชั่วร้าย

หึ ยังมีหน้ามาพูดคนอื่น ถ้าเกิดสุพจน์รู้เรื่องที่พวกเธอพูดไปเรื่อยแบบนี้ คนที่จะถูกถลอกหนังก็คงจะเป็นพวกเธอแหละ

คิดประโยคนี้อย่างเงียบๆ จันวิภายังไม่กล้าที่จะไว้วางใจและเดินออกไปจากที่นี่

หน้าประตูบ้าน แน่นอนมันต้องมีคนของสุพจน์เฝ้าอยู่แน่ๆ เพราะฉะนั้