บทที่381 มีความลับ

ชนินพรหยิบจดหมายลาออกสองฉบับนั้นมาอย่างสบายใจและพูดแก้ตัวว่า “ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว ฉันไม่รู้จักพวกเขาเลยด้วยซ้ำแค่กำลังคิดว่าพี่จันวิภาโชคดีมากที่มีท่านประธานคอยคิดถึงตลอดเวลา”

สุมิตรถือซะว่ายังพอได้ยินคำพูดดีๆออกมาจากปากของชนินพรอยู่บ้างก็ยิ้มและมองไปที่จันวิภา แต่สุมิตรก

บทที่382 อิจฉา

ตั้งแต่นิเวศน์เปิดเทปนั้นให้สุมิตรฟัง ชนินพรก็รู้สึกกลัวเหลือเกิน กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เพราะเธอกลัวที่จะต้องเจอกับสายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งของสุมิตร

“เธอนี่ใจกล้าไม่เบานะ”

สุมิตรพูดขึ้นในที่สุด ถึงแม้ว่ามันจะฟังดูเหมือนเป็นแค่ประโยคบอกเล่าธรรมดา ซึ่งถ้าชน

บทที่383 แปลกใจ

ตั้งแต่ต้นจนจบสายตาของนิเวศน์ถึงแม้จะมองไปที่ชนินพร แต่จริง ๆ แล้วมันกลับล่องลอยไปในที่ ๆ ไกลแสนไกล

“นิเวศน์ ถ้ามีคนทำร้านแม่ของเธอ เธอจะทำยังไง” สุมิตรถามนิเวศน์ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

“ผมก็ยังไม่เคยคิดนะ แต่พ่อของผมมักจะจัดการได้เสมอ” นิเวศน์ตอบพลางส่ายหัวไปมา

พู