บทที่ 380 จดหมายลาออก

“มีเรื่องอะไร” สุมิตรพูดด้วยลักษณะท่าทางที่ไม่ค่อยอ่อนโยน ด้วยเหตุนี้ก็อยากจะแสดงออกว่าไม่ค่อยพอใจชนินพร

ชนินพรก็เริ่มรู้ตัว จึงพูดอย่างเก้อเขินขึ้นว่า “ขอโทษนะคะท่านประธาน แต่ว่าเชิญดูนี่หน่อยค่ะ”

พอพูดเสร็จ ก็ส่งเอกสารให้

ทั้งหมดมีสองชุด สุมิตรดูคร่าวๆ ก

บทที่381 มีความลับ

ชนินพรหยิบจดหมายลาออกสองฉบับนั้นมาอย่างสบายใจและพูดแก้ตัวว่า “ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว ฉันไม่รู้จักพวกเขาเลยด้วยซ้ำแค่กำลังคิดว่าพี่จันวิภาโชคดีมากที่มีท่านประธานคอยคิดถึงตลอดเวลา”

สุมิตรถือซะว่ายังพอได้ยินคำพูดดีๆออกมาจากปากของชนินพรอยู่บ้างก็ยิ้มและมองไปที่จันวิภา แต่สุมิตรก

บทที่382 อิจฉา

ตั้งแต่นิเวศน์เปิดเทปนั้นให้สุมิตรฟัง ชนินพรก็รู้สึกกลัวเหลือเกิน กลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา เพราะเธอกลัวที่จะต้องเจอกับสายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งของสุมิตร

“เธอนี่ใจกล้าไม่เบานะ”

สุมิตรพูดขึ้นในที่สุด ถึงแม้ว่ามันจะฟังดูเหมือนเป็นแค่ประโยคบอกเล่าธรรมดา ซึ่งถ้าชน