บทที่366 ความบ้าคลั่งเข้าครอบงำ

นิเวศน์คิดเยอะมากกว่าจันวิภาเสียอีก จันวิภาก็แค่ซื่อบื้อจนถูกสุพจน์หลอกและหักหลังจนอารมณ์เสียแบบนี้ไปแล้ว แต่ทว่าเป็นแค่คนนอกอย่างนิเวศน์ยังรู้สึกได้ถึงความรักที่สุพจน์มีต่อจันวิภาถึงขั้นมาถึงจุดที่ได้มาครอบครอง

ถ้าจะพูดให้สุด มันก็เพราะว่าความรักนั่นแหละ ถึ

บทที่367 สุมิตรฟื้นแล้ว

“ต้องบอกหมอ ว่าเขาฟื้นแล้ว......”

จันวิภายังไม่ทันได้ตรวจสอบดูดีๆ ก็รีบวิ่งออกจากห้องไป แต่นิเวศน์ได้แต่จ้องมองไปที่นิ้วมือของสุมิตรที่เมื่อกี้ได้มีการขยับ ในใจก็ตื่นเต้นไปด้วย

ยิ่งสุมิตรมีอาการเหมือนกับกำลังค่อยขยับ ขนคิ้วมีการค่อยๆขยับ นี้ยิ่งทำให้นิเวศน์รู้

บทที่368 ความผิดหวังและความโกรธ

คุณหมอกล่าวขอโทษอีกครั้ง : “ต้องขอประทานโทษจริงๆนะครับ ผมไม่รู้ว่าระหว่างพวกคุณเกิดอะไรขึ้น แต่คุณสุมิตรบอกว่าไม่ต้องแจ้งคุณ เพราะนี้คือความต้องการของผู้ป่วย เพราะฉะนั้นพวกผมจึงจำเป็นต้องทำตามครับ”

จันวิภาคิดไม่ออก

ถ้าเกิดสุมิตรความทรงจำกลับมาแล้ว