บทที่353 ให้อภัย

จันวิภาพึ่งค้นพบว่า สุมิตรตอนนอนช่างเหมือนเด็กน้อยจริงๆ เหมือนนิเวศน์มากๆ

ถ้าหากว่าจิตใจของสุมิตรไม่มีความแค้นละก็ บางทีมันอาจเป็นผู้ชายที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสา ถ้าเป็นแบบนั้นต้องดีมากแน่ๆเลย

จันวิภาได้ตัดสินใจในใจ ดูเหมือนว่าจะเป็นการตัดสินใจที่สำคัญที่สุดครั้งนึงใ

บทที่354 คุณนั่งลงให้ดีๆนะ

นิเวศน์ยิ่งพูดก็ยิ่งได้ใจ จนธนภาคต้องพูดตัดตอนว่า “พอได้แล้ว เลิกยอตัวเองได้แล้ว ลุงอยากรู้ว่าแบบนี้มันดีต่อเพื่อนลึกลับคนนั้นของแม่เธอตรงไหนหรอ แผนการนี้ก็เท่ากับว่าเขาเป็นคนลงทุนแต่ไม่ได้รับผลประโยชน์เลย”

นิเวศน์ส่ายหน้าและถอนหายใจแล้วพูดขึ้นว่า “ผลประโยชน์งั้

บทที่355 ละอายใจ

มันมืดมนตลอดเวลา ราวกับความฝันอันมืดมน สุพจน์ได้นั่งอยู่กับความมืดมิดนี้เป็นเวลาหลายวันแล้ว ซึ่งนอกจากการสูบบุหรี่และดื่มน้ำ ยังต้องบังคับตัวเองให้กินเมื่อจำเป็น นอกเหนือจากนี้สุพจน์ยังเหมือนคนที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น

ห้องสีดำที่น่ากลัวยังเทียบไม่ได้กับภายในใจที่มืดมนของเขา เ