บทที่292ถอนหมั้น

สุมิตรนิ่งเงียบอยู่นานจึงจะเอ่ยปากพูดขึ้นมาเบาๆ“จะถอนหรือไม่ถอนหมั้นนั้นต้องดูการกระทำของเธอ”

พูดจบสุมิตรก็ก้าวเท้าเดินตรงออกไปแม้เจริญศรีจะขวางอย่างไรก็ไม่อาจขวางเขาให้ออกไปได้

“……”

จิตใจของเจริญศรีแตกสลายร้องไห้เสียจนใบหน้าเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาบนใบหน้าของเธอแปรเ

บทที่293แมวป่าตัวน้อยที่เชื่อง

เช่นหาคนมากดเธอลงไปอีกตัวอย่างหนึ่งสุมิตรป้อนเธอด้วยตนเองด้วยอารมณ์ของสุมิตรน่าจะเป็นอย่างที่สองมากกว่าที่จันวิภาจะสามารถนึกขึ้นมาได้บางทีอาจจะมีอีกวิธีหนึ่งที่รุนแรงกว่า

กระบวนการไม่ค่อยจะสวยงามมากนักจันวิภาไม่อยากที่จะคิดลึกเม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวครุ่นคิดอ

บทที่294คนลึกลับ

เมื่อเห็นเช่นนี้ธนภาคจึงหัวเราะออกมาเขาเดินไปนั่งที่โซฟาถอนหายใจแล้วพูดหยอกล้อออกมา“ดูเหมือนฉันจะกังวลไปเองฉันยังเห็นนายเป็นพี่น้องที่ดีหลังจากที่หาจันวิภาเจอแล้วคิดไม่ถึงเลยว่าจะไม่บอกฉันก่อนปล่อยให้ฉันกังวลแทนนายจริงๆเล้ยเห็นหญิงจนลืมเพื่อน！”

สุมิตรกวาดสายตามองธนภาคพูดด้