บทที่266 เป็นเหมือนครอบครัว

“สุมิตร ฉันกับคุณใครกันแน่ที่ต้องมีชื่อจริงก่อน คุณต่างหากที่มีชู้!”

สุมิตรพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วยังไง เจริญศรี คุณคิดว่าผมจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เอาแต่ระแวงคู่หมั้นของตัวเองอยู่ตลอดเวลางั้นเหรอ หึ หยุดฝันได้แล้ว ถ้าคุณอยากถอนหมั้น เมื่อไหร่ก็ได้ผมยินดี! ถึง

บทที่267 พ่อบุญธรรมของลูกรักกลับมา

เมื่อเห็นท่าทีมั่นคงของจันวิภา สุมิตรก็จำต้องยอม เขาไปส่งจันวิภากับนิเวศน์ที่หน้าประตู ก่อนที่จะหันกลับไปทางลิฟต์ ยิ้มและโบกมือให้พวกเขา

จันวิภาเองก็ยิ้มและโบกมือให้ รอจนประตูลิฟต์ปิดเธอก็ถอนหายใจอย่างหนัก ในที่สุดสุมิตรก็ไปสักที แค่ต้องรับมือกับเขาก็เสีย

บทที่268 จันวิภา อยู่กับผมเถอะ

สุพจน์ยิ้มพลางลูบศีรษะนิเวศน์ พูดอย่างยินดีว่า “นิเวศน์เป็นคนที่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร คุณควรชื่นชมเขา”

นิเวศน์ยิ้มอย่างภูมิใจเมื่อถูกสุพจน์ลูบศีรษะ แสดงความเห็นด้วยในคำพูดของสุพจน์

จันวิภาทำท่าเหลือทน แววตาโมโห จากนั้นก็พูดว่า “คุณทานไปก่อนนะ ฉันจะไปที่ห้