บทที่ 222

บทที่222ของเล่นทำไมถึงเป็นคุณอีก

อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ไม่ส่งผลต่ออารมณ์ของจันทร์วิภาเพราะว่าเธอเล่นคนเดียวได้ดีมากจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอมักจะเดินทางคนเดียวบางครั้งก็ไปกับพัชรี

ด้วยวิธีนี้จันทร์วิภาใช้เวลาทั้งวันตามลำพังแม้ว้าเธอยากล่องแพเธอก็กลัวน้ำจนเกินไปเธอจึงไม่ไป

เมื่อถึง

บทที่ 224

บทที่224ค่อยทำเวลาไม่มีคน

จันวิภารู้สึกหมดหวังอย่างมากเธอไม่มีความสุขเลยสักนิดเธอจึงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า“ก็แค่เพื่อนธรรมดาคนหนึ่งพูดไปนายก็ไม่รู้จักหรอก”

“จริงหรอ?”สุมิตรไม่เชื่อคำพูดของเธอเขามองไปยังจันวิภาที่อยู่ๆก็อารมณ์ไม่ดีสายตาของเขาเหมือนมองเธอออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งแ

บทที่ 225

บทที่225อับอายที่สุด

จันวิภานั่งเงียบๆอยู่ที่เก้าอี้สักพักจึงลุกไปยังห้องพักเพื่อชงกาแฟไปให้สุมิตรเธอยกกาแฟเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะในห้องทำงานของเขา

บทที่เธอเข้าไปเขากำลังอ่านกองเอกสารของไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอตอนเข้าไปแม้แต่บทที่เธอเดินออกมาเขาก็ไม่แม้แต่จะสนใจเธ