บทที่224ค่อยทำเวลาไม่มีคน

จันวิภารู้สึกหมดหวังอย่างมากเธอไม่มีความสุขเลยสักนิดเธอจึงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า“ก็แค่เพื่อนธรรมดาคนหนึ่งพูดไปนายก็ไม่รู้จักหรอก”

“จริงหรอ?”สุมิตรไม่เชื่อคำพูดของเธอเขามองไปยังจันวิภาที่อยู่ๆก็อารมณ์ไม่ดีสายตาของเขาเหมือนมองเธอออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้วพูดขึ้นว

บทที่225อับอายที่สุด

จันวิภานั่งเงียบๆอยู่ที่เก้าอี้สักพักจึงลุกไปยังห้องพักเพื่อชงกาแฟไปให้สุมิตรเธอยกกาแฟเข้าไปวางไว้ที่โต๊ะในห้องทำงานของเขา

บทที่เธอเข้าไปเขากำลังอ่านกองเอกสารของไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาไม่เงยหน้าขึ้นมามองเธอตอนเข้าไปแม้แต่บทที่เธอเดินออกมาเขาก็ไม่แม้แต่จะสนใจเธอสักนิดเดีย