บทที่222ของเล่นทำไมถึงเป็นคุณอีก

อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ไม่ส่งผลต่ออารมณ์ของจันทร์วิภาเพราะว่าเธอเล่นคนเดียวได้ดีมากจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอมักจะเดินทางคนเดียวบางครั้งก็ไปกับพัชรี

ด้วยวิธีนี้จันทร์วิภาใช้เวลาทั้งวันตามลำพังแม้ว้าเธอยากล่องแพเธอก็กลัวน้ำจนเกินไปเธอจึงไม่ไป

เมื่อถึงพลบค่ำจันทร

บทที่224ค่อยทำเวลาไม่มีคน

จันวิภารู้สึกหมดหวังอย่างมากเธอไม่มีความสุขเลยสักนิดเธอจึงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า“ก็แค่เพื่อนธรรมดาคนหนึ่งพูดไปนายก็ไม่รู้จักหรอก”

“จริงหรอ?”สุมิตรไม่เชื่อคำพูดของเธอเขามองไปยังจันวิภาที่อยู่ๆก็อารมณ์ไม่ดีสายตาของเขาเหมือนมองเธอออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้วพูดขึ้นว