บทที่204โชคดี

พจรินทร์รีบสะบัดมือแล้วพูดขึ้นมา“ฉันก็แค่แปลกใจแปลกใจมากว่าประธานสุมิตรหมั้นมาตั้งนานหลายปีแล้วแต่กลับไม่ยอมแต่งงานก็เลยแปลกใจเล็กน้อยแค่นั้นค่ะ”

“ไม่มีอะไร”สุมิตรยิ้มด้วยสีหน้าที่เป็นธรรมชาติที่จริงความอดทนที่อยู่ในใจของเขาเกือบจะถูกพจรินทร์ทำลายแล้ว

ดังนั้นน้ำเสียงของ

บทที่205เลขาคือภาระ

พจรินทร์ยังคงมีความคิดของตนเองอยู่ในใจบางทีจันวิภาอาจจะไม่ใช่เลขาที่สุมิตรพูดออกมาจากในปากก็ได้แต่เป็นผู้หญิงที่เขาเก็บเอาไว้อย่างลับๆโอกาสที่จะออกเดินทางมาทำธุระนอกสถานที่ก็ได้ใช้ชื่อของเลขาพาเธอออกมาเที่ยว

คนฉลาดมักจะคิดถึงความเป็นไปได้ที่หลากหลายอย่างไรก็ตามคนที่ฉลาด

บทที่206จันวิภาหึงเข้าให้แล้ว

บนถนนพจรินทร์ยิ้มออกมาอย่างสดใสเธอชี้ไปที่ทิวทัศน์บนถนนและมักจะพูดอธิบายให้สุมิตรฟังอยู่เสมอ“สุมิตรคุณดูสินี่คือใจกลางเมืองของเมืองBของเราเป็นถนนที่คนเดินพลุกพล่านที่สุดผู้คนที่มารวมตัวกันที่นี่มาจากแต่ละประเทศทั่วทุกทิศทางคนที่สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้ก็จะต้องมีเงิน