บทที่173พบคนรู้จักตอนทานข้าว

ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน？！ทำไมถึงจ้องมองเธออย่างหื่นกามขนาดนี้？！

จันวิภาเครียดอยู่เล็กน้อยณตอนนี้ท้องฟ้าก็ได้มืดลงมาแล้วแม้ว่าจะมีไฟที่ส่องว่างอยู่ตรงถนนแต่ถึงกระนั้นเมื่อถูกคนจ้องมองเช่นนี้ภายในใจของเธอก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกทีเป็นอันตรายขึ้นไปอีก

ฝ่ายตรงข้าม

บทที่174การออกแบบที่สับสน

จินตนาการมักจะสวยงามอยู่เสมอหลังจากที่จันวิภาจากไปธนภาคจึงสตาร์ทรถ

จันวิภาไม่ได้อยู่แล้วพัชรีจึงรีบถอดท่าทางที่เสแสร้งออกอดไม่ได้ที่จะตบไหล่ของธนภาคโดยตรงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทะนงตน“จากนี้บทที่ฉันพูดนายก็หุบปากนะแล้วก็อย่าแสดงอะไรที่ไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันออกม

บทที่175ฉันยังมองเธอไม่ออก

จันวิภาลุกขึ้นมาด้วยความโมโหเธอผลักร่างกายของสุมิตรออกไปอย่างรุนแรง

สุมิตรคว้าแว่นตามาได้และก็ไม่ได้กดเธอลงไปอีกให้เธอผลักตนเองออกไปตามอำเภอใจ

“สุมิตรนายนี่มันสารเลวจริงๆ！”จันวิภาโกรธเสียจนอยากจะสะบัดมือออกไปตบหน้าสุมิตรแต่ทว่ามือพึ่งจะมาได้แค่กลางทางก็ถูกส