บทที่13 เข้าใจผิด ขัดแย้งอีกครั้ง

ขณะอยู่บ้านตระกุลวีระนนท์ สุมิตรได้รับสายโทรศัพท์ฉุกเฉิน มีเรื่องด่วนให้รีบไปจัดกันจึงออกไปก่อน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตอนเขากลับมารับจันวิภานั้น กลับเห็นจันวิภากำลังเดินอย่างรีบร้อนอยู่บนถนน ขณะนั้นเองเขารู้สึกประหลาดใจก็เลยเดินตามไป แล้วมองเห็นจันวิภาเข้าไปที

บทที่14 ผู้หญิงของเขา ห้ามคนอื่นมาแตะต้อง

“สุมิตร มันไม่ใช่อย่างนี้ นายฟังฉันอธิบายก่อน！”จันวิภาเห็นสุมิตรที่มีสีหน้าอึมครึม จึงได้พูดออกมาทันที แต่พอมองเห็นพวกอันธพาลนั้นกำลังจะเริ่มลงมือกับเขา จึงตระโกนออกไปอย่างรีบร้อน“ระวัง！！！”

แต่พวกอันธพาลนั้นได้หยิบขวดไวน์เพื่อจะโยนไปยังสุม

บทที่15 ความอัปยศอดสู ถูกประมูลไปเสียแล้ว

“สุมิตร นายปล่อยฉันนะ......”จันวิภาทั่วทั้งเรือนร่างนิ่มนวล ร่างกายอ่อนแอ ขัดขืนเขาอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่เนื่องจากทนไม่ไหว จึงได้ส่งเสียงร้องครางออกมาเบาๆ

“เป็นลูกสาวของยัยร่านนั่นจริงๆ เลวทรามต่ำช้าเหมือนกันไม่มีผิด！”คำพูดอันเยือกเย็นของสุมิต