บทที่ 110 ภาพชายหนุ่มรูปงามออกมาจากห้องน้ำ

ในเวลาเช้าตรู่ มีเพียงไฟไม่กี่ดวงที่ยังคงสว่างไสวอยู่ในบ้านวิบูลย์ธนภัณฑ์ ในตอนดึกนี้ที่สุมิตรพึ่งจะทำงานเสร็จ และตอนนี้พึ่งจะกลับมาถึง

คิดถึงผู้หญิงคนนั้นที่ช่วงนี้ดูเหมือนจะเงียบขรึมอยู่นิดหน่อย ระหว่างทางเดินกลับห้องสุมิตรก็ได้มองไปที่ห้อ

บทที่ 111 นวาระสิ้นแล้ว

พูดถึงสุมิตร ตนเองไม่กลับมาทั้งคืนนี้เกรงว่าเขาจะเข้าใจผิดอีกแล้ว จันวิภารู้สึกปวดหัว ไม่ได้การ เธอจะต้องรีบหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด！

บ้านทั้งหลังมีเพียงบอดี้การ์ดสองคนที่กำลังคุ้มกันประตูใหญ่อยู่ จันวิภาคิดไปคิดมา จึงได้ตัดสินใจลงมือทำอาหารมื้อดึก แล้ววาง

บทที่ 112 นราวิชญ์อีกแล้ว

สุมิตรรีบมายังที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วราวกับสายลม จากเวลาเต็มหนึ่งชั่วโมงก็ถูกเขาทำให้มันสั้นเหลือเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง แต่เมื่อเขามาถึงหน้าประตูบ้านพักที่ทรุดโทรมแห่งนี้แล้ว จู่ๆเขาก็หยุดก้าวลง

“สุมิตร เป็นอะไรไป?” ธนภาคที่เดินมาถึงด้านหน้าก่อนได้ถอยหลังกลับไปแล