บทที่ 109

คุณผู้ชาย โปรดสงวนตัวด้วย

สุพจน์อุ้มจันวิภาอย่างอ่อนโยน ยกริมฝีปากขึ้นมา แล้วพูดอย่างอบอุ่น “ที่รัก ในที่สุดพวกเราก็ได้พบกัน แต่คุณคงไม่รู้ ว่าผมคิดถึงคุณมากขนาดไหน！”

แต่เมื่อสุพจน์เห็นร่างกายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยบาดแผลของจันวิภา แก้มที่ถูกตบบวมเป่งจนเลือดแทบจะไหลออกมา สายต

บทที่ 110

ภาพชายหนุ่มรูปงามออกมาจากห้องน้ำ

ในเวลาเช้าตรู่ มีเพียงไฟไม่กี่ดวงที่ยังคงสว่างไสวอยู่ในบ้านวิบูลย์ธนภัณฑ์ ในตอนดึกนี้ที่สุมิตรพึ่งจะทำงานเสร็จ และตอนนี้พึ่งจะกลับมาถึง

คิดถึงผู้หญิงคนนั้นที่ช่วงนี้ดูเหมือนจะเงียบขรึมอยู่นิดหน่อย ระหว่างทางเดินกลับห้องสุมิตรก็ได้มองไปที่ห

บทที่ 111

นวาระสิ้นแล้ว

พูดถึงสุมิตร ตนเองไม่กลับมาทั้งคืนนี้เกรงว่าเขาจะเข้าใจผิดอีกแล้ว จันวิภารู้สึกปวดหัว ไม่ได้การ เธอจะต้องรีบหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด！

บ้านทั้งหลังมีเพียงบอดี้การ์ดสองคนที่กำลังคุ้มกันประตูใหญ่อยู่ จันวิภาคิดไปคิดมา จึงได้ตัดสินใจลงมือทำอาหารมื้อดึก แล้วว