บทที่ 87 เซิ่งเจ๋อเฉิงที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

เซิ่งเจ๋อเฉิงลงมาจากรถ เขาสวมสูทสีดำ ร่างของเขาอยู่ในเงามืด แต่ก็ยังคงแผ่รังสีความอำมหิตออกมา

ประธานหวางและประธานเฝิงกลัวจนไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรตั้งแต่แรก ไม่รู้ว่าประธานเซิ่งจะมาไม้ไหนอีก เขาเองเป็นคนยอมรับให้พวกเขาพาเสิ่นอีเวยไปได้ แต่พอมาตอนนี้

บทที่ 88 การทะเลาะอย่างดุเดือด

"เซิ่งเจ๋อ.."เสียงของเสิ่นอีเวยขาดๆหายๆ ในคอเจ็บปวดเหมือนถูกบาดด้วยเศษแก้วแตก

หล่อนมองดวงตาของเซิ่งเจ๋อเฉิงเห็นแววตาหมายเอาชีวิตหล่อน น่ากลัวยิ่งกว่าครั้งนั้นที่เขาจะผลักหล่อนจากหน้าต่างชั้น30 จนหล่อนคิดว่าครั้งนี้หล่อนต้องตายแน่ๆ

หล่อนค่อยๆหมดเรี่ยวแรงข

บทที่ 89 เซิ่งเจ๋อเฉิงถูกยั่วโมโห

ยังไม่ทันสิ้นเสียงคำพูดสุดท้ายของหล่อน เสิ่นอีเวยก็ถูกรวบเอวยกขึ้นมา เสี้ยวนาทีต่อมาหล่อนก็ถูกโยนลงบนเตียง

เซิ่งเจ๋อเฉิงจัดการถอดเนคไทของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เสิ่นอีเวยก็พอจะคาดเดาได้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร ในใจจึงเกิดความตระหนกขึ้นมา นึกถึงความรุนแรงโหดร้าย