บทที่ 73 เกิดอาการเจ็บป่วยอย่างฉับพลัน

เซิ่งเจ๋อเฉิงโน้มตัวเข้ามางับติ่งหูของเสิ่นอีเวยอย่างจัง เสิ่นอีเวยเจ็บจนน้ำตาซึมออกมา เสียงอันเฉียบขาดบาดแก้วหูเสิ่นอีเวย : “ฉันเตือนเธอแล้วนะ คราวหน้าถ้าจะมากับเขาอีกก็ไปใช้นามสกุลเขาซะให้เต็มที่ไป เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ไม่ใช่ผู้หญิงของมัน เข้าใจไว้ซะด้วย?

บทที่ 74 ความเห็นแก่ตัวของฉินโม่

ฉินโม่ที่อยู่ในสถานการณ์ตกตะลึงได้อย่างเห็นได้ชัด เขาฟังน้ำเสียงเสิ่นอีเวยออก จากสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ : “ได้ คุณบอกผมมาว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมไปหา”

ห้านาทีผ่านไปฉินโม่ก็มาอยู่ตรงหน้าเสิ่นอีเวย

บทที่เขาเห็นสีหน้าที่ขาวซีดของเสิ่นอีเวยแ

บทที่ 75 คุณขาดคุณสมบัติไปแล้ว

ทั้งสองกลับถึงวิ่ลลาบ้านตระกูลโม่ก็สี่ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว หลังจากที่เสิ่นอีเวยขอตัวเข้าบ้านก็มีแค่หล่อนที่เดินเข้าบ้านทางประตูใหญ่คนเดียว

สี่ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว นี่เซิ่งเจ๋อเฉิงยังกลับไม่ถึงบ้านอีกหรอ? ยังไม่รู้ว่าต้องมีฉากทะเลาะกันแบบไหน เสิ่นอีเวยได้แต่คิดเงี