บทที่ 72 เสิ่นอีเวยถูกเรียกตัวกลับ

สีหน้าเสิ่นอีเวยเขินอายเป็นรอยแดงหม่น ที่เขาพูดก็ถูกอีก : “ตัวเองโกหกเขาแล้วหาข้ออ้างมาดูนิทรรศการจริงๆ”

เซิ่งเจ๋อเฉิงละสายตาจากเสิ่นอีเวยไปมองฉินโม่แทน ทั้งสองที่เพิ่งจะเริ่มกลับมาดีขึ้นตั้งแต่เรื่องบ้าระห่ำที่เกิดขึ้นในวิลล่าของตระกูลโม่ ขนาดที่เขาทั้งค

บทที่ 73 เกิดอาการเจ็บป่วยอย่างฉับพลัน

เซิ่งเจ๋อเฉิงโน้มตัวเข้ามางับติ่งหูของเสิ่นอีเวยอย่างจัง เสิ่นอีเวยเจ็บจนน้ำตาซึมออกมา เสียงอันเฉียบขาดบาดแก้วหูเสิ่นอีเวย : “ฉันเตือนเธอแล้วนะ คราวหน้าถ้าจะมากับเขาอีกก็ไปใช้นามสกุลเขาซะให้เต็มที่ไป เธอเป็นผู้หญิงของฉัน ไม่ใช่ผู้หญิงของมัน เข้าใจไว้ซะด้วย?

บทที่ 74 ความเห็นแก่ตัวของฉินโม่

ฉินโม่ที่อยู่ในสถานการณ์ตกตะลึงได้อย่างเห็นได้ชัด เขาฟังน้ำเสียงเสิ่นอีเวยออก จากสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ : “ได้ คุณบอกผมมาว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมไปหา”

ห้านาทีผ่านไปฉินโม่ก็มาอยู่ตรงหน้าเสิ่นอีเวย

บทที่เขาเห็นสีหน้าที่ขาวซีดของเสิ่นอีเวยแ