บทที่ 74 ความเห็นแก่ตัวของฉินโม่

ฉินโม่ที่อยู่ในสถานการณ์ตกตะลึงได้อย่างเห็นได้ชัด เขาฟังน้ำเสียงเสิ่นอีเวยออก จากสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ : “ได้ คุณบอกผมมาว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน เดี๋ยวผมไปหา”

ห้านาทีผ่านไปฉินโม่ก็มาอยู่ตรงหน้าเสิ่นอีเวย

บทที่เขาเห็นสีหน้าที่ขาวซีดของเสิ่นอีเวยแ

บทที่ 75 คุณขาดคุณสมบัติไปแล้ว

ทั้งสองกลับถึงวิ่ลลาบ้านตระกูลโม่ก็สี่ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว หลังจากที่เสิ่นอีเวยขอตัวเข้าบ้านก็มีแค่หล่อนที่เดินเข้าบ้านทางประตูใหญ่คนเดียว

สี่ทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว นี่เซิ่งเจ๋อเฉิงยังกลับไม่ถึงบ้านอีกหรอ? ยังไม่รู้ว่าต้องมีฉากทะเลาะกันแบบไหน เสิ่นอีเวยได้แต่คิดเงี

บทที่ 76 คุณอธิบายให้เข้าใจกว่านี้หน่อย

บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดินปืน ทุกคนต่างรอคอยอย่างจดจ้องว่าเสิ่นอีเวยจะเปลี่ยนแปลงมันได้ยังไง

เสิ่นอีเวยรู้ดีอยู่แก่ใจว่าทุกคนก็อยากที่จะหัวเราะเยาะเธอเพราะงั้นหล่อนเลยไม่ได้โง่ที่จะให้โอกาสนั้นกับพวกเขา สีหน้าของเธอดูปกติ : “ท่านประธานเซิ่ง เรื่อ