บทที่460 หรือนี่คือชะตาฟ้าลิขิต

ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแต่ละคำอ่อนโยนเหมือนขนนกที่ลอยละล่องอยู่ในใจของเสิ่นอีเวย หล่อนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขายื่นมือมาลูบคลำใบหน้า จึงพบว่าใบหน้าตนเองนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา

หรือว่าทั้งหมดนี่คือชะตาฟ้าลิขิตไว้

เหตุผลที่หล่อนมาที่ภูเขาจ

บทที่461 ช่วยคนคือเป้าหมายที่แท้จริงของผม

เมื่อครู่ที่เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดประโยคนั้นออกมา แววตาซ่อนความแค้นเอาไว้ เสิ่นอีเวยมองเห็นได้ชัด

ทั้งสองไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กันต่อ เซิ่งเจ๋อเฉิงเดินมาที่ข้างเตียง ค่อยๆโน้มตัวลงมาแล้วเอามืออันอบอุ่นวางลงบนศีรษะเสิ่นอีเวย แววตาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมและ

บทที่ 462 เรื่องราวของหานฉีเฟิง

หานฉีเฟิงเห็นเขายอมช่วยเหลืออย่างง่ายดาย กลับรู้สึกแปลกใจจึงถามว่า : "คุณเซิ่งจะไม่ถามผมก่อนเหรอว่าจะให้ช่วยอะไร ก็ตอบตกลงแล้ว"

เซิ่งเจ๋อเฉิงหัวเราเยาะออกมา : "จะมีเรื่องอะไรนอกจากกำจัดท่านฉิน ไม่ยากหรอก"

หานฉีเฟิงมองเขาเงียบๆ ในแววตาลุกเป็นไฟ ท่