บทที่ 459 ฉันคิดถึงเธอ

แต่ว่าโชคชะตาก็ถูกลิขิตให้กลับมาเจอกัน สี่ปีที่แล้วเขาสูญเสียเธอไปแต่ไม่ได้สูญเสียเธอไปซะทุกอย่าง ท้ายที่สุดเขาก็ใช้วิธีการบางอย่างนิดๆหน่อยๆในการบีบบังคับให้เธอกลับมายังประเทศให้ได้

ทว่าเซิ่งเจ๋อเฉิงที่คอยกอดร่างกายของเธอในยามนี้นั้น เขากลัวเหลือเกินว่าจะเสียเธอไปอี

บทที่460 หรือนี่คือชะตาฟ้าลิขิต

ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแต่ละคำอ่อนโยนเหมือนขนนกที่ลอยละล่องอยู่ในใจของเสิ่นอีเวย หล่อนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขายื่นมือมาลูบคลำใบหน้า จึงพบว่าใบหน้าตนเองนั้นเต็มไปด้วยน้ำตา

หรือว่าทั้งหมดนี่คือชะตาฟ้าลิขิตไว้

เหตุผลที่หล่อนมาที่ภูเขาจ

บทที่461 ช่วยคนคือเป้าหมายที่แท้จริงของผม

เมื่อครู่ที่เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดประโยคนั้นออกมา แววตาซ่อนความแค้นเอาไว้ เสิ่นอีเวยมองเห็นได้ชัด

ทั้งสองไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้กันต่อ เซิ่งเจ๋อเฉิงเดินมาที่ข้างเตียง ค่อยๆโน้มตัวลงมาแล้วเอามืออันอบอุ่นวางลงบนศีรษะเสิ่นอีเวย แววตาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมและ