บทที่ 447 หวาดกลัวว่าจะไม่เห็นหน้าเขาอีกครั้ง

เขาโบกมือสะบัดไปมา สีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ แล้วเอ่ยขึ้น : “เรื่องพวกนี้มันเรื่องขี้ปะติ๋ว ไม่ว่าจะพูดยังไงก็แล้วแต่ ผมทำตามจุดประสงค์ของผมเรียบร้อยแล้ว”

เสิ่นอีเวยถึงกับตกตะลึงพร้อมถามกลับ : “จุดประสงค์อะไร?”

หานฉีเฟิงเดินสาวเท้ามายั

บทที่ 448 ความโกรธที่ไร้เสียง

เธอค่อยๆย่องไปทางประตูแล้วเอาหูแนบกับบานประตู ด้านนอกไม่มีเสียงใดๆ ทางเดินก็เงียบสนิท ไม่มีคนเดินไปเดินมา หานฉีเฟิงคงเดินไปไหนต่อไหนแล้วแหละ

เสิ่นอีเวยคิดได้แบบนี้ก็ยื่นมือขึ้นจับที่ลูกบิดแล้วขยับเปิด มันเปิดไม่ออก ไอ้คนทุเรศ หานฉีเฟิงตอนที่เขาเดินออกจากห้องเขา

บทที่ 449 ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว

หลังจากพูดประโยคนั้นจบ เซิ่งเจ๋อเฉิงก็หันตัวกลับทันทีและไม่หันกลับมามองเธออีกเลย ทว่าหลินอวี้ที่เดินตามหลังมาแววตาของเขานั้นประหลาดใจอยู่ไม่น้อยแต่กลับไม่ได้พูดอะไรต่อ

เพียงเพราะเขาเป็นลูกน้องของเซิ่งเจ๋อเฉิง หากเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่ได้เอ่ยอะไรขึ้นมา เขาก็ไม่มีทางที