บทที่ 446 การต่อปากต่อคำของคนสองคน

เสิ่นอีเวยตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหล่อนรีบสะบัดเพื่อให้หลุดจากเขา

หานฉีเฟิงสะบัดหลังมือ ร่างกายของเสิ่นอีเวยถูกเขาตรึงเข้ากับผนังกำแพง บริเวณด้านหลังอันเปราะบางของเธอชนเข้ากับกำแพงจนเจ็บจี๊ด เสิ่นอีเวยเจ็บจนถึงขั้นต้องกัดฟันเม้มปากตัวเองเอาไว้แน่น แต่ยั

บทที่ 447 หวาดกลัวว่าจะไม่เห็นหน้าเขาอีกครั้ง

เขาโบกมือสะบัดไปมา สีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ แล้วเอ่ยขึ้น : “เรื่องพวกนี้มันเรื่องขี้ปะติ๋ว ไม่ว่าจะพูดยังไงก็แล้วแต่ ผมทำตามจุดประสงค์ของผมเรียบร้อยแล้ว”

เสิ่นอีเวยถึงกับตกตะลึงพร้อมถามกลับ : “จุดประสงค์อะไร?”

หานฉีเฟิงเดินสาวเท้ามายั

บทที่ 448 ความโกรธที่ไร้เสียง

เธอค่อยๆย่องไปทางประตูแล้วเอาหูแนบกับบานประตู ด้านนอกไม่มีเสียงใดๆ ทางเดินก็เงียบสนิท ไม่มีคนเดินไปเดินมา หานฉีเฟิงคงเดินไปไหนต่อไหนแล้วแหละ

เสิ่นอีเวยคิดได้แบบนี้ก็ยื่นมือขึ้นจับที่ลูกบิดแล้วขยับเปิด มันเปิดไม่ออก ไอ้คนทุเรศ หานฉีเฟิงตอนที่เขาเดินออกจากห้องเขา