บทที่ 448 ความโกรธที่ไร้เสียง

เธอค่อยๆย่องไปทางประตูแล้วเอาหูแนบกับบานประตู ด้านนอกไม่มีเสียงใดๆ ทางเดินก็เงียบสนิท ไม่มีคนเดินไปเดินมา หานฉีเฟิงคงเดินไปไหนต่อไหนแล้วแหละ

เสิ่นอีเวยคิดได้แบบนี้ก็ยื่นมือขึ้นจับที่ลูกบิดแล้วขยับเปิด มันเปิดไม่ออก ไอ้คนทุเรศ หานฉีเฟิงตอนที่เขาเดินออกจากห้องเขา

บทที่ 449 ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว

หลังจากพูดประโยคนั้นจบ เซิ่งเจ๋อเฉิงก็หันตัวกลับทันทีและไม่หันกลับมามองเธออีกเลย ทว่าหลินอวี้ที่เดินตามหลังมาแววตาของเขานั้นประหลาดใจอยู่ไม่น้อยแต่กลับไม่ได้พูดอะไรต่อ

เพียงเพราะเขาเป็นลูกน้องของเซิ่งเจ๋อเฉิง หากเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่ได้เอ่ยอะไรขึ้นมา เขาก็ไม่มีทางที

บทที่ 450 เขาเหมือนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

ทว่าหานฉีเฟิงกลับไม่ได้สนใจอะไร เขาแค่เดินไปยังโต๊ะชงชาแล้วเทน้ำใส่แก้วให้ตัวเอง ยามเมื่อแก้วแตะริมฝีปากเขาถึงได้เอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง : “คุณถามผมเกี่ยวกับเรื่องนี้มันไม่มีความหมายอะไรว่าพวกคุณรู้จักหรือไม่รู้จักกัน เคยเป็นอะไรกันมาก่อนแล้วแตอนนี้อยู่ในสถานะไ