บทที่ 445 เธอไม่ยอมทำงั้นฉันลงมือเอง

หล่อนหันกลับไปดู หานฉีเฟิงก็ดูทำแสร้งทำเป็นเมาอีกครั้ง คนที่เดินมาจากห้องโถงนั้น คลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นลูกน้อง ดูท่าทางแล้วเหมือนดื่มเยอะไปหน่อย เขาเห็นลางๆว่าเป็นคนสองคนเลยรีบก้าวผ่านอย่างไม่สนใจเท่าไหร่

อารมณ์ความรู้สึกในใจที่กำลังวุ่นวายของเสิ่นอีเวย

บทที่ 446 การต่อปากต่อคำของคนสองคน

เสิ่นอีเวยตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหล่อนรีบสะบัดเพื่อให้หลุดจากเขา

หานฉีเฟิงสะบัดหลังมือ ร่างกายของเสิ่นอีเวยถูกเขาตรึงเข้ากับผนังกำแพง บริเวณด้านหลังอันเปราะบางของเธอชนเข้ากับกำแพงจนเจ็บจี๊ด เสิ่นอีเวยเจ็บจนถึงขั้นต้องกัดฟันเม้มปากตัวเองเอาไว้แน่น แต่ยั

บทที่ 447 หวาดกลัวว่าจะไม่เห็นหน้าเขาอีกครั้ง

เขาโบกมือสะบัดไปมา สีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ แล้วเอ่ยขึ้น : “เรื่องพวกนี้มันเรื่องขี้ปะติ๋ว ไม่ว่าจะพูดยังไงก็แล้วแต่ ผมทำตามจุดประสงค์ของผมเรียบร้อยแล้ว”

เสิ่นอีเวยถึงกับตกตะลึงพร้อมถามกลับ : “จุดประสงค์อะไร?”

หานฉีเฟิงเดินสาวเท้ามายั