บทที่ 419 ผู้ชายที่หายไปอย่างกระทันหัน

เมื่อเสิ่นอีเวยรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว แสงพระอาทิตย์ตกจากริมทะเลลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่มีลวดลายสลักสีขาว ตกกระทบลงบนเสิ่นอีเวยที่กำลังนอนห่มผ้า เนื่องจากจมน้ำ ดังนั้นสภาวะของร่างกายจึงยังไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ในห้องพักจึงไม่เปิดแ

บทที่ 420 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

เสิ่นอีเวยกินยา รู้สึกว่าพละกำลังสุดท้ายของร่างกายโดนสูบออกจนแห้ง เธอนอนรับโทรศัพท์อย่างสะลึมสะลือบนโซฟา ท่าทางกึ่งหลับกึ่งตื่น มองเห็นหน้าจอโทรศัพท์กระพริบชื่อของ“หยางอันหราน”อย่างไม่หยุด

เสิ่นอีเวยรับโทรศัพท์อย่างไร้เรี่ยวแรง：“ฮัลโหล......”

หยางอันหรานจาก

บทที่ 421 กลับมาอยู่ข้างๆผมไหม

เสิ่นอีเวยไม่อยากเสียเวลาทะเลาะกับผู้ชายคนนี้ แต่ ณ จุดนี้ ในใจของเธอกลับรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

เมื่อสักครู่เห็นได้ชัดเจนว่าเธอรู้สึกกลัวขนาดไหน แต่ทว่า ตั้งแต่เซิ่งเจ๋อเฉิงปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอ ความรู้สึกหวาดกลัวค่อยๆหายไปจนหมด ในตอนนี้ จิตใจของเธอรู้สึ