บทที่ 418 แฟนของฉันเป็นคนให้สร้อยคอเส้นนี้

เสิ่นอีเวยหัวเราะอย่างไม่แยแส จากนั้นเธอจึงพูดออกมาว่า：“ไม่ว่าคุณจะพูดอย่างไร ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับฉัน มีเวลาว่างมายุ่งวุ่นวายเรื่องชาวบ้าน งั้นก็ควรไปจัดการเรื่องของตัวเองก่อนดีกว่านะ”

คำพูดเต็มไปด้วยคำเสียดสี เซิ่งเจ๋อเฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมื

บทที่ 419 ผู้ชายที่หายไปอย่างกระทันหัน

เมื่อเสิ่นอีเวยรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา ก็เป็นเวลาห้าโมงเย็นกว่าแล้ว แสงพระอาทิตย์ตกจากริมทะเลลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างที่มีลวดลายสลักสีขาว ตกกระทบลงบนเสิ่นอีเวยที่กำลังนอนห่มผ้า เนื่องจากจมน้ำ ดังนั้นสภาวะของร่างกายจึงยังไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ในห้องพักจึงไม่เปิดแ

บทที่ 420 เคราะห์ซ้ำกรรมซัด

เสิ่นอีเวยกินยา รู้สึกว่าพละกำลังสุดท้ายของร่างกายโดนสูบออกจนแห้ง เธอนอนรับโทรศัพท์อย่างสะลึมสะลือบนโซฟา ท่าทางกึ่งหลับกึ่งตื่น มองเห็นหน้าจอโทรศัพท์กระพริบชื่อของ“หยางอันหราน”อย่างไม่หยุด

เสิ่นอีเวยรับโทรศัพท์อย่างไร้เรี่ยวแรง：“ฮัลโหล......”

หยางอันหรานจาก